روش‌های آموزش تخریب فرمانده شهید سیدمحمد‌زینال الحسینی

یکی از ارکان اصلی واحدهای تخریب در ۸ سال دفاع مقدس برنامه‌ریزی برای یادگیری آموزش‌های مورد نیاز رزمنده‌هایی بود که باید به عنوان تخریبچی بار عملیات‌ها را به دوش می‌گرفتند. این آموزش‌ها به حدی مهم و حیاتی بود که سهل‌انگاری در فراگیری آن صدمات غیرقابل جبرانی را نصیب جبهه اسلام می‌کرد و شاید سؤال نسل امروز ما که وقایع ۸ سال دفاع مقدس را از طریق اسناد شفاهی و کتبی پیگیری می‌کنند این باشد که این آموزش‌های تخصصی به چه نحوی و با کدام نیروی متخصص صورت می‌گرفت؟ آیا طرح درس مدون و از قبل طراحی شده در دسترس بود و اساتید داخلی و خارجی که آموزش‌های نظامی خاصی دیده بود عهده‌دار این امر مهم بودند یا آموزش‌ها بر اساس شرایط جبهه و امر آزمون و خطا پیش می‌رفت.

در واحدهای تخریب یک شعار همیشه نصب‌العین رزمنده‌هایی بود که به این واحد جذب می‌شدند و آن این‌که «اولین اشتباه، آخرین اشتباه است» تا جایی که این شعار در آموزش‌ها تبدیل به شعور می‌شد و تحمل یک تخریب‌چی را برای فراگیری آموزش‌های سخت و طاقت‌فرسا بالا می‌برد.

اکثر عملیات‌های ما از الگوهای کلاسیک و پذیرفته شده نظامی پیروی نمی‌کرد و جبهه اسلام ابداع کننده حمله به مواضع دشمن در تاریکی شب و با استفاده با اصل غافلگیری بود و این روش در برخورد با دشمن به آموزش‌های رزمندگان سمت و سو می‌داد.

فرمانده ما شهید سیدمحمد‌زینال الحسینی به آموزش بچه‌های تخریب خیلی بها می‌داد و تا برایش یقین حاصل نمی‌شد که یک نیروی تخریب‌چی آموزش‌ها رل خوب فرا گرفته او را برای عملیات نمی‌فرستاد. در آموزش‌ها برای نیروهای جدید آن‌قدر سخت می‌گرفت؛ ماها که قدیمی‌تر بودیم به او اعتراض می‌کردیم و ایشون در جواب می‌گفت: الان بترسه و کار رو رها کنه بهتر از اینه که شب عملیات و توی میدون مین بترسه.

این کلام سید خیلی عمیق بود. رزم‌های شبانه تخریب و انفجارهای پر سرو‌صدای سید موجب شده بود که مسولین لشکر اجازه ندهند گردان ما کنار سایر گردان‌های لشکر مقر داشته باشد. سید رزم شبانه سنگینی قبل از عملیات خیبر در پادگان دوکوهه گذاشت که بر اثر شدت انفجار شیشه‌های پنجره‌های ساختمان‌های خورد شد و باز ما به او اعتراض می‌کردیم که انفجارها سبک‌تر باشد، اما او می‌گفت باید گوش تخریب‌چی با این صداها عادت کند و این تدبیر و کاردانی سید وقتی برای ما روشن می‌شد که در سختی شب عملیات در وسط معبر زیر بارانی از گلوله انفجار باید معبر باز می‌کردیم و همه این سر و صداها مانع کار ما نبود.

از شهید حاج عبدالله نوریان بارها و بارها ما شنیده بودیم که می‌فرمود که در مسائل نظامی تخریب من شاگرد سید محمد هستم.

سید علی‌رغم مسئولیتی که در گردان داشت از آموزش و انتقال تجربیاتش به سایر بچه‌ها غافل نبود. او از تخریب‌چی‌های گروه شهید چمران بود و اندوخته فراوانی از تجربه داشت. او در میدان‌های مین مختلف آزموده بود و می‌خواست خطاهای گذشته تکرار نشود. او طرز خنثی کردن یک مین گوجه‌ای را آن‌قدر با حرارت توضیح می‌داد که ما تعجب می‌کردیم اما او می‌گفت کسی نبود در اوایل جنگ حتی طریقه خنثی‌سازی این مین را به ما بیاموزد. لذا بچه های زیادی دچار صدمه شدند تا طریقه خنثی‌سازی این مین ساده را ما یاد گرفتیم.

شهید سید‌محمد‌زینال حسینی از فرماندهان تخریب لشکر ۱۰ سیدالشهدا بود که پس از شهادت سردار نوریان قبول مسؤولیت کرد. او در طی دوران حضورش در صحنه نبرد سه بار شیمیایی شد و سرانجام در ۳۱ خرداد سال ۱۳۶۶ در جبهه ماووت بر اثر اصابت گلوله به سینه‌اش به شهادت رسید. شهید محمد برادر کوچک‌تر از خودش مجتبی را در عملیات سیدالشهدا(ع) در منطقه فکه از دست داده بود. با وجودی که برادران دیگرش هم در جبهه بودند، اما سید محمد خودش را ملزم به حضور در جبهه دید، می‌گفت نمی‌توانم در آخرت جواب جدم حضرت زهرا(س) را بدهم.

محبوبیت شهید حسینی در بین نیرو‌های تخریبچی به خاطر اخلاق مداری و آرامش او بود. بیشتر اوقات ذکر خدا بر زبان داشت و سخت‌ترین کار‌ها را خودش انجام می‌داد. از او به عنوان فرمانده‌ای شجاع و نترس در میانه نبرد‌های سخت یاد می‌کنند.

او در مصاحبه‌ای که فروردین سال ۱۳۶۶ قبل از عملیات کربلای ۸ در جنوب ضبط کرده است گفت: این حقیر خیلی کوچک‌تر از آنم که بخواهم پیام و حرفی برای دوستان، رفقا، بچه‌های تخریب و خانواده بزرگوارم بزنم، اما از آنجا که تکلیفی است به گردنمان به همه دوستان، آشنایان، دوستان، گردان تخریب لشکر ۱۰ و همه رزمندگان و خانواده بزرگوارم، همه کسانی که رهبر انقلاب را به عنوان ولی‌فقیه قبول دارند می‌گویم باید کتف بسته و چشم بسته مطیع رهبر انقلاب باشند تا به سر منزل مقصود برسند. ایشان نوری است که اگر غفلت کنیم از این نور چپ کرده و راه را گم می‌کنیم.
انتهای پیام/