در تحلیل پرونده ایران، یکی از خطاهای رایج، جدا دیدن آمریکا و اسرائیل در سطح راهبردی است؛ خطایی که میتواند به برآورد نادرست از منطق تصمیمسازی طرف مقابل منجر شود.
در تحلیل پرونده ایران، یکی از خطاهای رایج، جدا دیدن آمریکا و اسرائیل در سطح راهبردی است؛ خطایی که میتواند به برآورد نادرست از منطق تصمیمسازی طرف مقابل منجر شود. پرسش این است: آیا اختلافهای ظاهری میان آمریکا و اسرائیل در قبال ایران، واقعاً نشانه دوگانگی راهبردی است؟ در پاسخ باید گفت:
🔺۱. آمریکا و اسرائیل ممکن است در برخی مقاطع از نظر تاکتیکی، زمانبندی یا اولویتهای اجرایی اختلاف داشته باشند؛ اما در سطح راهبرد کلان، در قبال ایران بر یک چارچوب مشترک حرکت میکنند: براندازی، مهار، فشار حداکثری، محدودسازی و نابودسازی ظرفیتهای منطقهای و جلوگیری از تقویت بازدارندگی ایران.
🔺۲. جدا کردن آمریکا از اسرائیل در تحلیل پرونده ایران، یک خطای راهبردی است؛ زیرا بهجای دیدن «ائتلاف منافع»، نوعی «دوگانگی ساختگی» را مفروض میگیرد و تحلیلگر را در دچار انحراف در تخمین واقعیت میدان و برآورد برنامههای حریف میکند. در نتیجه، اولویتبندی اقدامات، زمانبندی واکنشها و طراحی پاسخ نیز دچار خطا میشود.
🔺۳. این خطا زمانی جدیتر میشود که وزن همافزایی آمریکا و اسرائیل دستکم گرفته شود؛ در حالیکه این دو، در حوزههای اطلاعاتی، دیپلماتیک، امنیتی و فشار اقتصادی، در یک منظومه کاملاً هماهنگ و همافزا علیه ایران عمل میکنند.بنابراین، هر ارزیابی عملی باید این همافزایی را بهعنوان یک متغیر ثابت در نظر بگیرد
🔺۴. در نتیجه، اختلافهای جزئی آمریکا و اسرائیل ممکن است بهاشتباه بهعنوان شکاف راهبردی تفسیر شوند و این امر، تشخیص الگوی واقعی تصمیمسازی و تقسیم کار میان دو طرف را دشوار میکند.
🔺۵. از منظر امنیت ملی و بازدارندگی، چنین تفکیکی به خطای محاسباتی میانجامد؛ زیرا سیاستگذاری باید بر پایه «همجهتی راهبردی» این دو بازیگر عنود تنظیم شود، نه بر اساس تفاوتهای ظاهری، سطحی و تاکتیکی. در سطح اجرایی، این یعنی هر کنش سیاسی، رسانهای یا دیپلماتیک باید با فرض هماهنگی پنهان یا آشکار میان آنها طراحی شود.
🔺۶. بنابراین، اشکال اصلی نگاههایی از جنس ظریف و روحانی در سالهای گذشته این بود که اختلافهای لفظی یا تاکتیکی آمریکا و اسرائیل را بهاشتباه بهعنوان تفاوت راهبردی فهم میکردند؛ حال آنکه در موضوع ایران، اصل ثابت، اشتراک منافع، مقابله تمام عیار و استمرار فشار حداکثری علیه ایران در قالبهای متنوع بوده است.
انتهای پیام/
برچسب ها
پربيننده ترين مطالب
